Bukowe Berdo (Połonina Dźwiniacka)

Połonina Dźwiniacka, zwana częściej Bukowym Berdem, jest jednym z najpiękniejszych rejonów Bieszczadów Wysokich. Ze względu na położenie w całej swej rozciągłości oferuje przepiękne widoki na większość bieszczadzkich szczytów. Jednak Bukowe Berdo to nie tylko przepiękne widoki, ale także ciekawa geologia i walory przyrodnicze. Jednak na początek zajmijmy się widokami, bo większość z nas właśnie po to idzie w Bieszczady.

Bukowe Berdo, czy też Połonina Dźwiniacka – choć rzadko używana to nazwa, posiada trzy wyraźne kulminacje: Najwyższa, potocznie zwana czasami Bukowym Berdem o wysokości 1312 m n.p.m., znajdująca się tuż przy Krzemieniu i tworząca z nim charakterystyczny dla Bieszczadów grzbiet podwójny. Dalej jest kulminacja bez nazwy o wysokości 1238 m n.p.m. i kolejna kulminacja zwana Szołtynią o wysokości 1201 m n.p.m. jest miejscem spod którego odchodzi szlak żółty do Mucznego.

Bukowe Berdo – uczta dla oka

Bukowe Berdo - widok ze szcztu

Zdjęcie wykonane z najwyższego punktu Bukowego Berda

Tak, wybierając się na Bukowe Berdo, powtórzmy jeszcze raz – zamiennie nazywane Połoniną Dźwiniacką, niewątpliwie można nacieszyć oczy przepięknymi widokami. Patrząc w kierunku południowym i przesuwając wzrok aż do kierunku wschodniego, czyli inaczej – idąc szlakiem niebieskim z Widełek i patrząc na lewo i trochę za siebie i aż do spojrzenia przed siebie, możemy podziwiać Dolinę Sanu w jego początkowym biegu i Obniżenie Górnego Sanu, czyli tzw. Worek Bieszczadzki. Na wprost przed sobą (czyli w kierunku południowo-wschodnim) będziemy mogli podziwiać Kopę Bukowską, Krzemień, Halicz, Kińczyk Bukowski, Rozsypaniec, Bieszczady Wschodnie z Połoniną Bukowską. Przesuwając wzrok w prawo (czyli na południe) zobaczymy Tarnicę i Szeroki Wierch, a  na dalszym planie kierując wzrok z biegiem Szerokiego Wierchu, czyli już prawie za sobą (albo na południowym-zachodzie) dostrzeżemy Wielką i Małą Rawkę i zupełnie już za sobą (czyli na zachodzie) możemy podziwiać Połoninę Caryńską i pojawiającą się za nią Połoninę Wetlińską i dalej jeszcze Dwernik-Kamień i Magurę Stuposiańską i Otryt. Tak więc, jak widać z tego opisu, idąc przez Bukowe Berdo należy się bardzo często zatrzymywać i podziwiać widoki dookoła siebie, bo na każdym odcinku szlaku można znaleźć nowe, ciekawe panoramy.

 

Wycieczka na Bukowe Berdo

Tak naprawdę nie mamy zbyt wielkiego wyboru, ponieważ przez Bukowe Berdo wiedzie tylko szlak niebieski prowadzący z Pszczelin z miejsca zwanego Widełkami, do przełęczy Gorprowskiej. Jedynym wariantem po drodze jest możliwość zejścia, lub tez wyjścia z Mucznego szlakiem żółtym. Poniżej oba warianty takiej wycieczki.


Trasa Widełki – Bukowe Berdo – Krzemień – Przełęcz Goprowska


Trasa Muczne – Bukowe Berdo – Krzemień – Przełęcz Goprowska


W obu przypadkach wycieczka nie może się skończyć na Przełęczy Goprowskiej, jednak stąd mamy już aż trzy rożne możliwości:

  • Szlakiem niebieskim do Wołosatego. Tu warto z Przełęczy pod Tarnicą (1285 m n.p.m.) wspiąć się na samą Tarnicę (1346 m n.p.m.).
  • Szlakiem czerwonym do Ustrzyk Górnych. I tutaj przechodzimy przez Przełęcz pod Tarnicą (1285 m n.p.m.), więc warto wspiąć się na Tarnicę (1346 m n.p.m.).
  • Szlakiem czerwonym do Wołosatego, przez Halicz i Przełęcz Bukowską. To zdecydowanie najbardziej wymagający wariant ze względu na odległość, jednak mamy możliwość podziwiania Połoniny Bukowskiej i niezapomnianych widoków z Halicza.

Transport

Latem w sezonie, czyli można przyjąć że od czerwca do końca września transport nie stanowi problemu. Z Wołosatego jeżdżą liczne busy co najmniej do Ustrzyk Górnych skąd możemy, także busami i kilkoma dziennie autobusami dotrzeć do najważniejszych bieszczadzkich miejscowości. Podobnie ma się sprawa z Widełkami, gdzie także przyjeżdżają busy by zabrać turystów. Trochę gorzej jest z Mucznem, ale ze względu na Pokazową Zagrodę Żubrów, oraz ścieżkę dydaktyczną z Bukowca (Muczne jest po drodze do Bukowca) i tu można liczyć na busy.

Po sezonie turystycznym, kiedy Bieszczady ciągle jeszcze zapadają w “sen zimowy” (nawet słynna Chata Wędrowca zawiesza działalność na pół roku) mozna liczyć tylko na auto-stop, albo wynajem busa, jeśli wybieracie się większą grupą. Jednak zarówno mieszkańcy, jaki i turyści odwiedzający Bieszczady, podobnie jak i służby (Straż Graniczna, GOPR i Policja) są znani z niezwykłej uprzejmości, więc spokojnie można liczyć na złapanie stopa.


Geologia Bukowego Berda (Połoniny Dźwiniackiej)

Skały tworzące masyw Bukowego Berda należą do tzw. warstw krośnieńskich dolnych fliszu karpackiego, w skład których wchodzą średnio i gruboziarniste piaskowce otryckie z zespołem cienkoławicowych skał łupkowych ilasto marglistych. W tych własnie warstwach wykształciły się widoczne na grzbiecie Połoniny Dźwiniackiej formy skalne w postaci ostańców nachylonych w kierunku południowo-zachodnim i ustawionych pod kątem 30-40 stopni do powierzchni.

Przyroda w masywie Bukowego Berda

Świat zwierząt jest w tej okolicy reprezentowany przez wszystkie gatunki ssaków i ptaków puszczańskie, a także przez żubry z jedynej w świecie populacji linii białowiesko-kaukaskiej posiadającej domieszkę krwi gatunku, który wyginął.
Pokazową zagrodę żubrów można zobaczyć w Mucznem, a w Widełkach gdzie można rozpocząć wędrówkę szlakiem niebieskim na Bukowe Berdo, warto zobaczyć pomnik poświęcony żubrom, znajdujący się w miejscu biwakowym, obok wiaty.

Flora Bukowego Berda jest klasycznym przykładem flory bieszczadzkiej, porastającej bieszczadzkie połoniny, począwszy od typowej buczyny karpackiej, przez drzewostan krzywulcowy w warstwach wyższych, strefę krzewiastych buków aż do pojedynczych buków, by przejść w połoninę. Na szczytach Bukowego Berda można zaobserwować unikatową roślinność naskalną, między innymi bezcenne borówczysko bażynowe, a także różne gatunki roślin górskich, w tym alpejskich, endemity wschodniokarpackie, natomiast wschodnie zbocza porastają zarośla jarzębinowe tak charakterystyczne dla połonin.

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *