Bieszczadzkie Połoniny

Połonina to według słowników zbiorowisko muraw alpejskich i subalpejskich wykształconych ponad górną granicą lasu w Karpatach Wschodnich… Cokolwiek to znaczy, to nam przede wszystkim będzie kojarzyć się z Bieszczadami. Bieszczadzkie połoniny zostały w większości przypadków poszerzone w sposób sztuczny, poprzez obniżenie górnej granicy lasu (do ok 1000-1050m), na skutek odpowiedniej (albo nieodpowiedniej – wszystko zależy od punktu widzenia) gospodarki, prowadzonej w okresie powojennym.

Jakby jednak nie patrzeć, połoniny maja dwie zalety: dają niebywałe możliwości podziwiania widoków podczas wędrowania nimi i same, tworzą niebywałe, malownicze scenerie które kolorystycznie bardzo zależą od pory roku. Zatem – wiosna mamy piękną soczystą zieleń, przechodzącą latem w żółć aż do koloru spłowiałej słomy, by jesienią pokazać dodatkowo odcienie czerwieni jakie tworzą borówczyska i przede wszystkim zółcie i jesienne czerwienie które dominują w lasach bukowych porastających zbocza bieszczadzkich połonin.

Należy pamiętać że bieszczadzkie połoniny wcale nie muszą mieć w nazwie słowa „połonina” by połoniną być, tak wiec nie tylko Połoniny Wetlińska i Caryńska są połoninami, ale także Bukowe Berdo (Połonina Dźwiniacka) jest połoniną w pełnym tego słowa znaczeniu, podobnie jak Rawki, Szeroki Wierch czy Kopa Bukowska należąca z Haliczem i Rozsypańcem do Połoniny Bukowskiej.

Bukowe Berdo (Połonina Dźwiniacka)

Połonina Dźwiniacka, zwana częściej Bukowym Berdem, jest jednym z najpiękniejszych rejonów Bieszczadów Wysokich. Ze względu na położenie w całej swej rozciągłości oferuje przepiękne widoki na większość bieszczadzkich szczytów. Jednak Bukowe Berdo to nie tylko przepiękne widoki, ale także ciekawa geologia i walory przyrodnicze. Jednak na początek zajmijmy się widokami, bo większość z nas właśnie po to idzie w Bieszczady.

Połonina Bukowska

Połonina Bukowska biegnie, patrząc od zachodu, od Kopy Bukowskiej przez Halicz, Rozsypaniec, Przełęcz Bukowską dalej po granicy państwa do Kińczyka Bukowskiego. Tak naprawdę nie do końca ustalono gdzie się zaczyna, jak biegnie a nawet gdzie kończy Połonina Bukowska, jednak na potrzeby tej strony możemy przyjąć taki jak wyżej wymieniony jej przebieg, a to ze względu na szlak czerwony biegnący właśnie prawie dokładnie tą trasą, a także ze względu na niedostępność sporej części Połoniny Bukowskie dla ruchu turystycznego.

Połonina Caryńska

Połonina Caryńska (Berehowska) Rozciąga się w kierunku wschód-zachód między Ustrzykami Górnymi i Berehami Górnymi, granicząc z Działem (pasmo graniczne) poprzez Przełęcz Wyżniańską od południa, a od północy z Magurą Stposiańską, od Której Połoninę Caryńską dzieli nie istniejąca już wieś Caryńskie, od której to wzięła (Połonina oczywiście) swoją nazwę.Połonina Caryńska tworzy grzbiet mający niespełna 5km z trzema wyraźnymi kulminacjami mającymi powyżej 1200m, licząc od zachodu odpowiednio: 1256m, 1297m (Kruhly Wierch) i 1239m.

Połonina Wetlińska

Połonina Wetlińska jest jednym z najpopularniejszych celów turystów udających się w Bieszczady. Popularnością bije ją tylko Tarnica, a to i zapewne ze względu na bycie najwyższym szczytem Bieszczad. Połonina Wetlińska jest typowym bieszczadzkim grzbietem górskim, ciągnącym się od Smereka (1222 m) przez Przełęcz Orłowicza, aż do Doliny Porowczy oddzielającej ją od masywu Połoniny Caryńskiej . Grzbiet Połoniny Wetlińskiej ma, poza wspomnianym już Smerekiem, kilka kulminacji:

Wielka Rawka i Mała Rawka

Wielka Rawka i Mała Rawka to jeden z najbardziej znanych masywów górskich w Bieszczadach Zachodnich. I pomimo braku słowa „połoniny” w nazwie, to ich grzbiety, jak wszystkich szczytów w Bieszczadach Wysokich, okrywają właśnie połoniny.